Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι' αυτόν

Ε, αφού προκλήθηκα να παίξω στο ...αεροπλανάκι με τα πέντε πράγματα που πρέπει να γράψω για μένα (το ξέρω, είχατε μια φαγούρα...), θα παίξω, αλλά με τους δικούς μου όρους, αλλιώς θ' αντιφάσκω με το motto του blog («είμαι αυτά που γράφω»)! Πέντε, λοιπόν, όχι όμως πράγματα για μένα, αλλά πέντε κινηματογραφικές ταινίες!
  1. Οιδίπους Τύραννος του Πιερ Πάολο Παζολίνι
  2. Αποκάλυψη, τώρα! του Φράνσις Φορντ Κοππόλα
  3. Η Ωραία της Ημέρας του Λουίς Μπουνιουέλ
  4. Η Έβδομη Σφραγίδα του Ίγκμαρ Μπέργκμαν
  5. Ο Εξολοθρευτής Άγγελος του Λουίς Μπουνιουέλ
Δεν είναι οι πιο αγαπημένες μου, ούτε αυτές που θεωρώ καλύτερες. Είναι πέντε ταινίες που κατά κάποιον τρόπο σημάδεψαν την σχέση μου με τον κινηματογράφο. Η σειρά είναι χρονολογική και όχι αξιολογική.

Πάσα δεν κάνω, θέλω τη μπάλα για πάρτη μου!

6 σχόλια

Τάδε έφη ο δείμος του πολίτη

Το έκανες και όντως με τους όρους σου. Λοιπόν, αν αυτές σε εκφράζουν και δεν τις έβαλες επειδή απλά σου αρέσουν χαίρομαι πολύ. Δεν ξέρω βέβαια το φαλλοκρατικό σου ένστικτο τι λέει, αλλά πρόσεχε γιατί ο Παζολίνι παρεξηγείται εύκολα.

Τάδε έφη Vrennus

Δεν είναι ακριβώς ότι με εκφράζουν, αγαπητέ Δείμε, άσχετα με το γεγονός ότι μου αρέσουν, όσο ότι χαρακτήρισαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κινηματογράφο - ή έτσι νομίζω τουλάχιστον! Τώρα πάλι να «παρεξηγείται» ο Παζολίνι στον Οιδίποδα... τι να πω!

Τάδε έφη lili niorki
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Τάδε έφη ο δείμος του πολίτη

Ο Παζολίνι μου αρέσει πάρα πολύ. Προτιμώ όμως τα Σόδομά του. Όταν κάποτε έκανα κρίση για τον Οιδίποδά του και τα Σόδομά του και επαίνεσα τη σεξουαλικότητα που έβγαλαν τα έργα με κοιτούσαν με περίεργο μάτι.

Τάδε έφη Vrennus

Εδώ θα διαφωνήσουμε Δείμε. Προσωπικά μ' ενοχλεί η νοσηρότητα του Salò, δεν έχω καν αντέξει να το δω ολόκληρο. Βεβαίως είναι μια ταινία (και) για τη χρήση του σεξ ως μηχανισμού βίας και καταστολής, αλλά νομίζω πως στο τέλος το υλικό ξέφυγε από τον έλεγχο.

Στον Οιδίποδα μου έμεινε η - διαλεκτική - αντίστιξη σύγχρονου - μυθολογικού (την επανέλαβε στο Χοιροστάσιο), η θαυμάσια Ιοκάστη της Silvana Mangano και η θεατρική αφαιρετικότητα του μυθολογικού μέρους - που τράβηξε μέχρι τα άκρα ο Trier στο Dogville

Τάδε έφη ο δείμος του πολίτη

Κοίτα ο σεξισμός που προβάλλει είναι μοναδικός. Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω, αλλά στους πολλούς αυτή η εντύπωση περνάει. Και το γυμνό πόσοι το βλέπουν ως τέχνη;

Εσείς τι λέτε;