Μπορίς Γιέλτσιν

Η Ιστορία σίγουρα θα γράψει το όνομα του Μπορίς Γιέλτσιν μαζί μ' αυτά των προέδρων της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας που στις 8 Δεκεμβρίου του 1991 μαζεύτηκαν στο δάσος της Μπιελαβέσκαγια Πούστσα, λίγο πιο πάνω από το ιστορικό Μπρεστ-Λιτόφσκ όπου 73 χρόνια νωρίτερα ο Λεόν Τρότσκυ συνυπέγραφε την ομώνυμη συνθήκη που έβγαλε την επαναστατημένη Ρωσία από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζεύτηκαν εκεί λοιπόν και αποφάσισαν, πρώτ' απ' όλα για λογαριασμό του εαυτού τους, κατόπιν για λογαριασμό των φίλων τους και πάντως σε καμμία περίπτωση για λογαριασμό των λαών τους που σε δημοψήφισμα είχαν αποφανθεί περί του αντιθέτου, ότι η Σοβιετική Ένωση όφειλε να περάσει στην ιστορία.

Οι σχολιαστές του Δυτικού κόσμου θα χαιρετίσουν τον εκλιπόντα πρώην πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας ως μεγάλο υπέρμαχο της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας (ιδίως της οικονομικής). Η Νέα Τάξη της Ρωσικής Πλουτοκρατίας, προεξάρχοντος του επίδοξου Νέου (Ε)Λένιν Μπορίς Μπερεζόφσκι, θα θρηνήσει έναν καλό φίλο χάρη στον οποίο μπόρεσε να βάλει άγριο χέρι στον πλούτο του άλλοτε Σοβιετικού κράτους επιβεβαιώνοντάς μας ότι ουδείς έγινε πλούσιος από την εργασία του και μόνο. Οι Ρώσοι πολίτες, οι πλέον αρμόδιοι να κρίνουν τον προεδρικό βίο και πολιτεία του Μπορίς Γιέλτσιν, μάλλον θα θέλουν να ξεχάσουν τα οκτώ χρόνια της προεδρίας του: μέσα στη δεκαετία του '90 κατάφερε να ρίξει το ΑΕΠ της ήδη σακατεμένης οικονομίας της Ρωσίας στο μισό και να οδηγήσει ένας στους τέσσερις Ρώσους στην απόλυτη ένδεια.

Ωστόσο, για τον περισσότερο κόσμο εκτός Ρωσίας ο εκλιπών θα μείνει πιο πολύ για κάποια περιστατικά όπως αυτό:



ή τούτο:



παρενέργειες της αγάπης του προς το αλκοόλ, μιας αγάπης που φέρεται να έχει εμπνεύσει στους Ιρλανδούς την έκφραση «circling over Shannon», όταν σε μια επίσκεψή του στην Ιρλανδία το προεδρικό αεροσκάφος λέγεται ότι έκοβε κύκλους πάνω από το Shannon, το αεροδρόμιο του Δουβλίνου, μήπως και στο μεταξύ ξεμεθύσει ο εξέχων επιβάτης του! Θεέ των Ρώσων τον καλό συγχώρεσε Μπορίς και δώσ' του εκεί που βρίσκεται κανά μπουκάλι βότκα...

Γιέλτσιν, Ρωσία

Χούντα δεν γνωρίσαμε...

Στην Κομοτηνή, ορδές των Μ.Α.Τ. τίμησαν την 40η επέτειο της «Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως» ξυλοκοπώντας αλύπητα ομάδα φοιτητών που επιχείρησε ν' αναρτήσει πανώ σε μνημείο της πόλης επ' ευκαιρία, επίσης, του ίδιου γεγονότος.



Προτιμώ να πιστεύω πως η αγριότητα που επέδειξαν οι δυνάμεις καταστολής οφείλεται στο γεγονός ότι το προσωπικό των Μ.Α.Τ. σεληνιάζεται όταν βλέπει φοιτητές. Αυτή είναι η καλή εκδοχή. Γιατί αν στην πραγματικότητα τα Μ.Α.Τ. εξοργίστηκαν από το αντιχουντικό περιεχόμενο της φοιτητικής διαμαρτυρίας, τότε τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά.



Χούντα δεν γνωρίσαμε... αλλά ούτε και ελευθερία, που έγραφε και το πανώ.



καταστολή, φασισμός, αστυνομία

Ο Ταξιτζής της Βιρτζίνια

Μια (διαφορετική;) προσέγγιση στο πρόσφατο μακελειό της Βιρτζίνια.

I come from a long way away
And I know a fine thing when I see it.
See it!
For the same reason no one ever
Pointed a telescope at the sun
Talking about the Red Angels of N.Y. City

Who shot the shot?
Who got shot tonite?

Not even five enforcement agencies can save their own.
Never mind the people
Tonite it's raining on the Angels of the City
Did anyone prophesize these people?
Only Travis
Come in Travis:

I got some bad ideas in my head...

The days go on and on... they don't end. All my life needed was a sense of someplace to go. I don't believe that one should devote his life to morbid self-attention, I believe that one should become a person like other people...

June twenty-ninth. I gotta get in shape. Too much sitting has ruined my body. Too much abuse has gone on for too long. From now on there will be 50 pushups each morning, 50 pullups. There will be no more pills, no more bad food, no more destroyers of my body. From now on will be total organization. Every muscle must be tight...

All the animals come out at night - whores, skunk pussies, buggers, queens, fairies, dopers, junkies, sick, venal. Someday a real rain will come and wash all this scum off the streets...

Who shot the shot?
Who got shot tonite?

I first saw her at Palantine Campaign headquarters at 63rd and Broadway. She was wearing a white dress. She appeared like an angel. Out of this filthy mess, she is alone. They... cannot... touch... her...

Loneliness has followed me my whole life, everywhere. In bars, in cars, sidewalks, stores, everywhere. There's no escape. I'm God's lonely man....

Each night when I return the cab to the garage, I have to clean the cum off the back seat. Some nights, I clean off the blood....

Now I see this clearly. My whole life is pointed in one direction. There never has been a choice for me....

Listen, you fuckers, you screwheads. Here is a man who would not take it anymore. A man who stood up against the scum, the cunts, the dogs, the filth, the shit. Here is a man who stood up....

You talkin' to me? You talkin' to me? You talkin' to me? Then who the hell else are you talking... you talking to me? Well I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to? Oh yeah? OK....

Who shot the shot?
Who got shot tonite?

One of these days I gotta get myself organizized...

Ο Travis Bickle δια στόματος Robert De Niro από την ταινία «Ο Ταξιτζής» του M. Scorsese. Η εισαγωγή είναι από το Red Angel Dragnet των Clash. Συμπτωματικά, Red Angel Dragnet ονομάζεται και ένα punk συγκρότημα από τη Βιρτζίνια.

τυφλή βία, αλλοτρίωση

Η 25η Οκτωβρίου του Πλάτωνα Ε-Λένιν

«Ο Χέγκελ κάπου αναφέρει ότι όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα κι οι μεγάλες προσωπικότητες εμφανίζονται, να το πούμε έτσι, δυο φορές. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.»

(Κ. Μάρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη)

Ο πολύς Μπόρις Μπερεζόφσκι, ο γνωστός Ρώσος «ολιγάρχης» που απολαμβάνει το πολιτικό άσυλο που προθυμότατα του πρόσφερε το Ηνωμένο Βασίλειο, δήλωσε στην Guardian (στα ελληνικά από την Ελευθεροτυπία) ότι «σχεδιάζει μια νέα Ρωσική επανάσταση»! Γνωστός πολέμιος του Βλαντιμίρ Πούτιν δεν χάνει ευκαιρία να κατηγορήσει τον Ρώσο πρόεδρο για αυταρχικότητα - επιλέγοντας ωστόσο να ζει σε μια χώρα που ο μέσος πολίτης της καταγράφεται καμμιά τρακοσαριά φορές τη μέρα από τα συστήματα παρακολούθησης της αστυνομίας. Υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχει δυνατότητα ν' αλλάξει το καθεστώς μέσω δημοκρατικών εκλογών εάν ένα μέρος της πολιτικής ελίτ διαφωνεί με ένα άλλο μέρος της πολιτικής ελίτ», αποκαλύπτει ότι βρίσκεται σ' επαφή και χρηματοδοτεί Ρώσους αντικαθεστωτικούς και οργανώσεις - όπως επίσης και τους ισλαμιστές αυτονομιστές της Τσετσενίας με τους οποίους ποτέ δεν έκρυψε τις καλές του σχέσεις - με σκοπό να ανατρέψει τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο ...δημοκράτης κος Μπερεζόφσκι δεν κρύβει, λοιπόν, πως στον πυρήνα της αντιπαλότητάς του με το καθεστώς του Βλαντιμίρ Πούτιν βρίσκεται σύγκρουση πολιτικών ελίτ, ότι η σύγκρουση δεν είναι για την δημοκρατία, είναι σύγκρουση συμφερόντων σχετικά με τον έλεγχο των πλούσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών του Ρωσικού κράτους. Γιατί, φυσικά, πρέπει να είναι κανείς πολύ αφελής ώστε να πιστεύει ότι οι εξόριστοι ολιγάρχες είναι υπέρμαχοι της ελευθερίας και της δημοκρατίας, εκτός πια και ελευθερία και δημοκρατία είναι η απουσία κανόνων και ελέγχου για την οικονομική ολιγαρχία, όπως συνέβαινε επί Γιέλτσιν.

Ο Μπόρις Μπερεζόφσκι έχει λάβει πλέον, επισήμως, με την έγκριση των αρχών του Ηνωμένου Βασιλείου, το ...επαναστατικό όνομα Πλάτων Ελένιν! Τον φαντάζομαι ήδη να μεταβαίνει κρυφά στη Μόσχα μέσα σε «σφραγισμένο» αεροσκάφος. Ελλείψει χειμερινών ανακτόρων είμαι περίεργος τι θα επιδιώξει καταλάβει.


Υ.Γ. Σαν δεύτερη πράξη στις δηλώσεις του Μπόρις Μπερεζόφσκι στην Guardian ήρθε η διαδήλωση της Ρωσικής αντιπολίτευσης που είχε την τύχη των ενταύθα φοιτητικών (και όχι μόνο) διαδηλώσεων. Ίσα - ίσα για να είναι όλοι ικανοποιημένοι: Ο κος Μπερεζόφσκι και οι φίλοι του γιατί φάνηκε γι' άλλη μια φορά η αυταρχικότητα του καθεστώτος Πούτιν. Ο κος Πούτιν γιατί μπορεί να ισχυρίζεται πως οι διαδηλωτές επιδιώκουν τη βίαιη ανατροπή του καθεστώτος. Χωρίς ν' αμφισβητώ ότι υπάρχουν πραγματικοί δημοκράτες στη Ρωσία, πολύ φοβούμαι πως η αντίληψη περί δημοκρατίας των Ρώσων «δημοκρατών» είναι ανάλογη μ' αυτή των Ελλήνων «δημοκρατών»: κατά βάθος, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μπορούν κλέβουν με όλη την κλεπτική τους άνεση το κράτος.

Ρωσία, δημοκρατία

Το Φάντασμα του Μαρξισμού

«Προτιμούμε να μη μαθαίνουμε τα άσχημα νέα απ' το CNN», λέει σε κάποια ταινία η προϊσταμένη του δημοφιλέστερου, αν και φανταστικού, πράκτορα της βρετανικής ΜΙ-6, αντίληψη που, αν μη τι άλλο, εξηγεί και την πρεμούρα των κυβερνήσεων να ζητούν επιστημονικές εκθέσεις μελλοντολογικού περιεχομένου που να σκιαγραφούν την εικόνα του κόσμου μερικά χρόνια μετά. Σ' αυτό ακριβώς το πνεύμα, και επειδή οι κρατικοί μηχανισμοί, σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς ηγέτες, δεν έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη είτε στη θεία φώτιση είστε σε αστρολόγους, μέντιουμ και λοιπούς τσαρλατάνους, το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας συνέταξε μια έκθεση για το Παγκόσμιο Στρατηγικό Πλαίσιο της επόμενης τριακονταετίας (The DCDC Global Strategic Trends Programme 2007-2036).

Το ζουμί αυτής της καλαίσθητης και ιδιαίτερα χρηστικής έκθεσης περιγράφει η βρετανική Guardian αλλά κι η δική μας Ελευθεροτυπία - η τελευταία μάλλον αναπαράγοντας το άρθρο της βρετανικής ομολόγου της. Η έκθεση πιθανολογεί για το τι από αυτά που μας σερβίρει αφειδώς το Χόλλυγουντ μπορεί να αποτελούν καθημερινότητα τα προσεχή χρόνια: όπλα ηλεκτρομαγνητικού παλμού, στρατιώτες ρομπότ, μικροτσίπ εμφυτευμένα στον εγκέφαλο, βόμβες νετρονίου, φυσικές καταστροφές, ευγονική, ταξίδια στον Άρη κλπ. κλπ. Λίγο πολύ όλα τα 'χουμε ακούσει και τα 'χουμε δει είτε ως χαρμόσυνη ελπίδα είτε ως ζοφερή προφητεία. Πράγματα, πάντως, που θα περίμενε κανείς να διαβάσει σε μια επιστημονική πραγματεία για τη μελλοντική όψη του κόσμου.

Βεβαίως, η όψη του κόσμου δεν είναι τεχνολογικά επιτεύγματα, τουλάχιστον δεν είναι μόνον αυτά, κι οι συντάκτες της έκθεσης δεν παραγνωρίζουν το γεγονός αυτό. Οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Άμυνας της Βρετανίας, που βεβαίως πολεμικές προετοιμασίες έχουν κατά νου, φαίνεται να γνωρίζουν πως ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα (κι ότι φυσικά δεν οφείλεται σε κάποιο μεταφυσικό μίσος που καλλιεργείται τάχα μέσα από τα σχολικά βιβλία, έτσι;) γι' αυτό στην ανάλυσή τους δίνουν μεγάλο βάρος στην εξέλιξη των διεθνών αλλά και των κοινωνικών σχέσεων. Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι λένε (η μετάφραση δική μου):

Ενώ οι υλικές συνθήκες διαβίωσης για τους περισσότερους ανθρώπους μάλλον θα βελτιωθούν κατά τη διάρκεια των επόμενων 30 ετών, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και των φτωχών κατά πάσα πιθανότητα θα διευρυνθεί και η απόλυτη ένδεια θα παραμείνει μια παγκόσμια πρόκληση. Παρά την ταχεία ανάπτυξή τους, σημαντικές εισοδηματικές ανισότητες θα συνεχίσουν υπάρχουν σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία αλλά και σε μικρότερες, αλλά παραδοσιακά περισσότερο εύπορες, δυτικές οικονομίες. Σε μερικές περιοχές - ειδικότερα περιοχές της Υποσαχάριας Αφρικής - η τάση για τη μείωση της φτώχειας μπορεί να αντιστραφεί. Οι διαφοροποιήσεις στην υλική ευημερία θα είναι ευκρινέστερες λόγω της παγκοσμιοποίησης και της αυξανόμενης πρόσβασης σε εύχρηστες και φτηνές τηλεπικοινωνίες. Η ανισοκατανομή του πλούτου και του συγκριτικού πλεονεκτήματος επομένως θα γίνεται ακόμη πιο προφανής, με τις διαμαρτυρίες και τις δυσαρέσκειες που συνεπάγεται, ακόμη και στο ολοένα αυξανόμενο πλήθος ανθρώπων που θα είναι πιο εύποροι σε υλικά αγαθά από τους γονείς και τους παππούδες τους. Η απόλυτη ένδεια και το συγκριτικό μειονέκτημα θα τροφοδοτήσουν το αίσθημα αδικίας σ' εκείνους που οι προσδοκίες τους δεν εκπληρώθηκαν, αυξάνοντας την ένταση και την αστάθεια, τόσο εντός όσο και μεταξύ των κοινωνιών, με συνέπεια εκδηλώσεις βίας όπως ταραχές, εγκληματικότητα, τρομοκρατία και εξεγέρσεις. Ενδέχεται επίσης να οδηγήσουν στην αναβίωση όχι μόνο αντι-καπιταλιστικών ιδεολογιών, που πιθανόν να συνδέονται με θρησκευτικά, αναρχικά ή μηδενιστικά κινήματα, αλλά και του λαϊκισμού και στην αναγέννηση του μαρξισμού.

Δεν πρόκειται περί λάθους, στην έκθεση του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας γράφονται αυτά. Οι αναλυτές που βρίσκονται στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος, λοιπόν, αποδέχονται ότι τα «καλά» της παγκοσμιοποίησης θα οδηγήσουν σε διεύρυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων και σε κοινωνική ένταση. Αντιδιαμετρικές, δηλαδή, απόψεις σε σχέση με αυτές που ακούμε κατά κόρον από τους απολογητές της κυρίαρχης ιδεολογίας που μέρα - νύχτα μας εκθειάζουν τα καλά του νεολιμπεραλισμού και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Δεν μπορούμε να φανταστούμε καλύτερη εξήγηση σ' αυτή την αντίφαση εκτός από το γεγονός ότι άλλο πράγμα είναι η σοβαρή ανάλυση κι άλλο πράγμα η προπαγάνδα. Αξίζει να σταθούμε στα τελευταία εδάφια του παραπάνω αποσπάσματος, όπου οι βρετανοί αναλυτές, εμμέσως πλην σαφώς, δηλώνουν καθαρά πως είναι η ανισότητα που τροφοδοτεί τις κοινωνικές εντάσεις και δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για ν' ανθήσουν αντικαπιταλιστικές ιδεολογίες, μάλιστα δε ν' αναγεννηθεί κι ο μαρξισμός, που όπως φαίνεται μόνο τελειωμένη υπόθεση δεν τον θεωρούν.

Αλλά όπως φαίνεται οι Βρετανοί αναλυτές φαίνεται να θεωρούν το μαρξισμό κάτι περισσότερο από απλή αντίδραση στην κυρίαρχη ιδεολογία που οφείλεται στις διευρυνόμενες ανισότητες. Δείτε το παρακάτω απόσπασμα:

Η μεσαία τάξη θα μπορούσε να αναδειχτεί σε επαναστατική τάξη, που θα αναλάβει το ρόλο που επιφυλάχθηκε από τον Μαρξ για το προλεταριάτο. Η παγκοσμιοποίηση των αγορών εργασίας και η συρρίκνωση της απασχόλησης και των κοινωνικών παροχών του κράτους πρόνοιας μπορεί να αποδιαρθρώσουν τους δεσμούς των λαών με τα κράτη. Το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ τους και ενός μικρού αριθμού επιδεικτικά πάμπλουτων ατόμων ενδέχεται να διαλύσει τις αυταπάτες περί αξιοκρατίας, ενώ η πολυπληθείς κατώτερες τάξεις των πόλεων είναι πιθανόν να αποτελέσουν αυξανόμενη απειλή για την κοινωνική τάξη και σταθερότητα, δεδομένου ότι το φορτίο από τα συσσωρευμένα χρέη κι από τη χρεοκοπία της κοινωνικής ασσφάλισης αρχίζει να βαραίνει. Αντιμέτωπη μ' αυτές τις δίδυμες προκλήσεις, η παγκόσμια μεσαία τάξη μπορεί να ενωθεί, χρησιμοποιώντας την πρόσβαση στη γνώση, τους πόρους και τις δεξιότητες της, προκειμένου να μορφώσει διεθνικές διεργασίες προς τα συμφέροντά της.

Όπου οι συντάκτες της έκθεσης προβλέπουν να αναδύεται ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο, με την μαρξιστική έννοια μάλιστα, η μεσαία τάξη. Πάρα πολύ ωραία! Οι Βρετανοί φαίνεται να έχουν σε μεγάλη υπόληψη την αναλυτική δύναμη της μαρξιστικής θεωρίας όταν πρόκειται να εξηγήσουν ιστορικές και κοινωνικές καταστάσεις και, παράλληλα, να αγνοούν επιδεικτικά τις θετικιστικές προσεγγίσεις των νεολιμπεραλιστών! Την ίδια στιγμή που διάφοροι ανά τον κόσμο αριστερίζοντες τις φλερτάρουν ξεδιάντροπα. O tempora, o mores!

Η μεσαία τάξη, οι μικροαστοί, ως επαναστατικό υποκείμενο, λοιπόν, για τους αναλυτές της Αυτής Μεγαλειότητος. Πρόκειται για μια καινοφανή υπόθεση, δεδομένου ότι τα στρώματα των μικροαστών πραδοσιακά ήταν συντηρητικά. Οι μικροαστοί βεβαίως είναι συνήθως αυτοί που πλήττονται περισσότερο σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπως φάνηκε κατά την περίοδο του μεσοπολέμου όπου η άνοδος του φασισμού στην ηπειρωτική Ευρώπη στηρίχθηκε κυρίως στην ευρεία και σχετικά αυτονομημένη μεσαία τάξη. Πρέπει να πούμε ότι τόσο η Βρετανία όσο και οι Η.Π.Α. προφυλάχθηκαν σχετικά από την άνοδο του φασισμού επειδή η μεσαία τάξη τους ήταν παραδοσιακά οργανικό τμήμα της αστικής τάξης, χωρίς ν΄αποκτήσει ποτέ κάποιου είδους αυθυπαρξία (ο Ν. Πουλαντζάς τα λέει αυτά, μη νομίζετε ότι τα βγάζω από το κεφάλι μου). Ο φασισμός εδράζεται πάνω απ' όλα στο φόβο του μικροαστού ότι στον αγώνα του (και την αγωνία του) να πάψει να είναι μικρός και να γίνει αστός σκέτα κινδυνεύει κάθε στιγμή να κατρακυλήσει στο μεγάλο λάκο του προλεταριάτου.

Η έκθεση του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας δεν φαίνεται να θεωρεί αυτό τον κίνδυνο, την αναβίωση, δηλαδή, του φασισμού, ως υπαρκτό. Και μάλλον έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα στην μεταβιομηχανική εποχή όπου οι μεν προλετάριοι κοντεύουν να μικροαστικοποιηθούν εντελώς, οι δε μικροαστοί προλεταριοποιούνται ολοένα και περισσότερο. Τα άλλοτε σαφή και διακριτά όρια μεταξύ της εργατικής και της μεσαίας τάξης όσο πάνε και θολώνουν περισσότερο. Η παραγωγή στη μεταβιομηχανική κοινωνία περνά στα χέρια της μεσαίας τάξης, των καινούργιων μικροαστικών στρωμάτων (τεχνοκράτες κλπ.). Σ' αυτά τα στρώματα εντάσσεται πλέον και η μετασχηματιζόμενη εργατική τάξη και τα ριζοσπαστικοποιεί: πολύ πιο εύκολα ριζοσπαστικοποιείται ένας απόφοιτος πανεπιστημίου που εργάζεται ως υπάλληλος παρά ένας μικρέμπορος. Παράλληλα, ο ρόλος των παραδοσιακών μικροαστικών στρωμάτων (ελευθεροεπαγγελματίες, μικροβιοτέχνες κλπ.) περιορίζεται δραματικά. Η νέα οικονομία δεν έχει χώρο για την παραδοσιακή μεσαία τάξη. Οι μικροαστοί κύλησαν τελικά προς το μεγάλο λάκο του προλεταριάτου. Η παραδοσιακή εργατική τάξη από την άλλη μεριά, όταν δεν μετασχηματίζεται, συρρικνώνεται. Ο ρόλος της περιορίζεται σε απαρχαιωμένες και μη κυρίαρχες μορφές παραγωγής (κατασκευές, βιοτεχνίες) και στο λιανεμπόριο. Έχοντας ιστορικά ξεπεραστεί πλέον κι έχοντας χάσει τη δυναμική της μπορεί να αποτελέσει ένα στρώμα της μεσαίας τάξης, μπορεί όμως και να εκπέσει στην κατηγορία του σημερινού λούμπεν προλεταριάτου και να μετατραπεί σε αντιδραστική, αν και ακόμη παραγωγική, κοινωνική δύναμη.

Είναι, λοιπόν, πολύ πιθανό η νέα μεσαία τάξη, η κατ' εξοχήν παραγωγική τάξη της μεταβιομηχανικής εποχής, να γίνει το νέο επαναστατικό υποκείμενο εφ' όσον η σχετική εξαθλίωσή της συνεχίσει να διευρύνεται κι οι αυταπάτες της κυρίαρχης ιδεολογίας να ξεθωριάζουν. Δεν αποκλείεται, λοιπόν, να δούμε ένα φάντασμα να πλανιέται πάνω από την υφήλιο, το φάντασμα του (αναγεννημένου) μαρξισμού. Αλλά, πάλι, να ξεπροβάλει από τα υπόγεια του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας;

μαρξισμός, μεσαία τάξη, παγκοσμιοποίηση

Πίσω από τις λέξεις...

...έρχεται ο Alexis (ο Παπαχελάς ντε)! Αφού προηγουμένως ο κος Γιώργος Δελαστίκ ακολούθησε την πορεία που επιφυλάχθηκε και για την κα Αριστέα Μπουγάτσου, η οποία ειρήσθω εν παρόδω είχε πάρει επ' ώμου τον πόλεμο κατά της διαπλοκής που μια φορά κι ένα καιρό είχε κηρύξει η «Καθημερινή». Το δελτίο τύπου της πρεσβείας, τώρα, κάθε πρωί στα περίπτερα!

Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, Καλή Χοληστερίνη!

+ Ο αμνός γαρ παχύς! +

Η απαξίωση των προσώπων

Στη γνωστή πρωτοβουλία για το «πρόσωπο της απαξίωσης των Ελλήνων πολιτών» δεν λάβαμε μέρος, όχι επειδή τρέφουμε ιδιαίτερη συμπάθεια προς την Ελληνική Αστυνομία ή το πρόσωπο του πολιτικού προϊσταμένου της, αλλά επειδή γνωρίζουμε πως το γεγονός ότι ο κατ' εξοχήν κατασταλτικός μηχανισμός του ελληνικού κράτους βρίσκεται ακόμη στην εποχή της αλήστου μνήμης «Μπασκινερί Ρουαγιάλ Ελλενίκ» δεν είναι ζήτημα προσώπων. Είναι εκδήλωση της γενικευμένης νοσηρότητας που διατρέχει το σύνολο του πολιτικού συστήματος και διαβρώνει και τους τρεις θεσμοθετημένους πόλους της εξουσίας - για τον τέταρτο πόλο καλύτερα να μη λερώσω το πληκτρολόγιό μου.



Όταν ακούσαμε την είδηση ότι πολίτες της Επιτροπής Αγώνα για την Προστασία του Πεδίου του Αρεως που προέβαιναν σε συμβολική δενδροφύτευση βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ (!) και μάλιστα τρεις απ' αυτούς συνελήφθησαν (!!!) νομίσαμε ότι επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο αστείο - μέχρι που τη διαβάσαμε στις εφημερίδες της επομένης και ανακαλύψαμε, οψίμως, ότι η δενδροφύτευση είναι ποινικό αδίκημα, ειδικά όταν αμφισβητεί το δικαίωμα στην καταπάτηση κάποιων μεγαλοσχήμων. Όχι πως τρέφαμε αυταπάτες, αλλά τα γεγονότα της Κυριακής μας επιβεβαίωσαν, και στην Επιτροπή Αγώνα από πρώτο χέρι, δυο πράγματα: ότι το Πεδίο του Άρεως τελεί υπό τη διαχείριση και ο κρατικός μηχανισμός υπό τις εντολές οποιουδήποτε έχει την ισχύ να επιβάλλει το συμφέρον του ως υπέρτατο νόμο. Αυτό που μένει πλέον είναι να δούμε το καλοκαίρι τα ΜΑΤ να αποτρέπουν της δυνάμεις της πυροσβεστικής να σβήσουν τις δασικές πυρκαγιές, για να δικαιωθεί επιτέλους ο αγώνας του ελεινολογημένου αλλά αγνού νεοέλληνα καταπατητή.



Και για να δέσει το γλυκό, δεν φτάνει που η ΕΛ.ΑΣ. πιάστηκε στο ύπνο (;) στη μάχη των χούλιγκαν στην Παιανία, όπως ισχυρίζονται στελέχη της το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν «είναι η επαρκής στοιχειοθέτηση των στοιχείων που υπάρχουν, ώστε να οδηγηθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης οι δράστες της δολοφονίας»! Αντιλαμβάνεστε τώρα τι κατηγορητήριο είναι σε θέση να δομήσουν άνθρωποι που προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν τα στοιχεία (ή μηπως τα στοιχειά που τους στοιχειώνουν), γεγονός που δεν μας γεμίζει με αισιοδοξία για το αποτέλεσμα των ερευνών.



Είναι λες κι η ΕΛ.ΑΣ. ήθελε μ' αυτά τα χαρακτηριστικά περιστατικά ν' απαντήσει στην πρωτοβουλία για το «πρόσωπο της απαξίωσης των Ελλήνων πολιτών», ν' απαντήσει με τρόπο που δεν αφήνει την παραμικρή ελπίδα σε καλύτερες μέρες. Μια σταύρωση χωρίς ελπίδα ανάστασης - αλλά πότε η ανάσταση ήρθε από μόνη της;



αστυνομία